ADRIAAN MORRIËN: EEN KLEIN TRIBUUT

Vanaf zaterdag 5 oktober is in de Leidse universiteitsbibliotheek een mini-tentoonstelling te zien over de schrijver-criticus Adriaan Morriën. Morriën (geboren in Velsen op 5 juni 1912) overleed op 7 juni 2002 in Amsterdam. Als geen ander drukte Morriën een stempel op de Nederlandse literatuur van na de Tweede Wereldoorlog.

Inleiding

Omslagen en titelpagina's

In 1956 verscheen een ‘lofzang op het vaderschap’, Alissa en Adrienne, de namen van Morriëns beide dochters.

In 1955 publiceerde Morriën De gruwelkamer van W.F. Hermans, of Ik moet altijd gelijk hebben.

Adriaan Morriën debuteerde in 1939 met de dichtbundel Hartslag (Stols, Maastricht).

Vertalingen zijn soms ook tekenend: Het verhaal van O van Pauline Réage werd door Morriën vertaald.

In 1945 verscheen bij verzetsuitgeverij De Bezige Bij, in een oplage van 525 exemplaren, de bundel Luchtalarm.

Morriën publiceerde twee maal zijn levensherinneringen in de reeks Privé-domein: Plantage Muidergracht (1988) en Ik heb nu weer de tijd (1996). De springerig

Morriën schrijft zeldzaam natuurlijk over het menselijk lichaam en over zijn eigen seksualiteit. Waar beschrijvingen van uiterlijkheden, masturbatie en geslachtsactiviteit normaal gesproken snel platvloers worden, slaagt Morriën er in om een fijnzinnige toon te houden. Hij doet dat zowel in zijn gedichten (bijvoorbeeld in de bundel Een mooi dik meisje zonder borsten (1977)) als in proza (De Lotus-brieven: het verslag van een betovering (2001)).